Afgelopen week gebeurde er iets waar ik blij van werd.
In Waalwijk opende het spreekuur voor dreigende dak- en thuislozen de deuren.
Twee uur per week.
Geen ingewikkeld systeem.
Geen dikke beleidsstukken.
Gewoon een plek waar mensen binnen kunnen lopen voor opvang, begeleiding en een luisterend oor.
Waar ze kunnen douchen en hun kleding kunnen wassen.
En samen met professionals kunnen kijken naar een volgende stap.
Een gezamenlijk initiatief
Dit initiatief is niet van één organisatie.
De gemeente Waalwijk, woningbouwcorporatie Casade, Traverse, GGD en Baanbrekers hebben samen de schouders eronder gezet.
Niet vanuit de vraag: “Wie is verantwoordelijk?”
Maar vanuit de vraag: “Wat hebben deze inwoners nodig?”
Tijdens één van de laatste voorbereidingsbijeenkomsten gebeurde iets wat veel zegt over hoe zo’n verandering ontstaat.
Een van de aanwezigen zei:
“Ik dacht eigenlijk dat we vandaag al zouden kijken in welke ruimte we konden zitten. Ik heb het gevoel dat we hier al eindeloos over praten. Ik kom hier omdat ik wil gaan doen.”
Ik was blij dat dit werd uitgesproken.
Want vaak blijven projecten hangen in denken.
We analyseren, verkennen risico’s, stemmen af en maken plannen.
Allemaal belangrijk.
Maar ergens moet iemand zeggen:
“Laten we beginnen.”
Van denken naar doen
Op zo’n moment verandert de energie in de groep.
Ineens gingen we niet meer praten over mogelijkheden, maar afspraken maken. Niet meer nadenken over hoe het ooit zou kunnen werken, maar organiseren wat nodig was om te starten.
De beweging ontstaat wanneer mensen elkaar vinden rondom een gezamenlijke bedoeling én bereid zijn de eerste stap te zetten. Ook als die stap verre van perfect is.
Tijdens de voorbereiding gaf ik aan dat het waarschijnlijk niet zou lukken om direct een werkende wasmachine beschikbaar te hebben.
Het antwoord van het team?
“Dan beginnen we toch alvast. Die wasmachine komt later wel.”
Het team gaf zichzelf toestemming om te groeien in plaats van eerst alles af te willen hebben. En daardoor konden afgelopen week de eerste drie inwoners al binnenlopen.
Maatschappelijke verandering begint zelden met een perfect plan.
Ze begint meestal met een eerste stap die klein genoeg is om vandaag te zetten.
Het verschil maken als projectmanager
Vaak is dat de reden waarom ik als projectmanager aan tafel word gevraagd.
Niet om nóg een plan te schrijven.
Maar om mensen, organisaties en ideeën in beweging te brengen.
Om samen de stap te zetten van denken naar doen.
Want uiteindelijk maken we het verschil niet met wat er op papier staat.
We maken het verschil met wat er buiten gebeurt.
Met een deur die opengaat.
Met inwoners die binnenlopen.
En met teams die ontdekken dat samenwerken soms begint met één simpele vraag:
Wat kunnen we vandaag al doen?
Meer lezen?
Wil je meer van dit soort artikelen lezen? Onder blog staan al mijn artikelen. Of je kan je gegevens hieronder achterlaten, dan stuur ik je eens per 2 tot 4 weken een update met daarin mijn nieuwste blogartikelen. Voel je vrij om mijn updates eens uit te proberen (je hebt je namelijk zo weer afgemeld).
Recente reacties