Bewoners en samenwerkingspartners zien een probleem.
Ze voelen urgentie.
Ze kijken naar de gemeente of woningcorporatie.
En al snel klinkt het:
“Waarom duurt dit zo lang?”
“Zo ingewikkeld is het toch niet?”
Als projectmanager voel je die druk.
Af en toe voelt het zelfs als kritiek.
Alsof je niet hard genoeg loopt.
Alsof de organisatie niet wil.
Maar meestal is dat niet wat er aan de hand is.
De buitenwereld ziet vooral het probleem dat opgelost moet worden.
De binnenwereld ziet de route die nodig is om tot een zorgvuldige oplossing te komen.
Dat veroorzaakt de spanning die je voelt.
Achter een ogenschijnlijk kleine stap zit vaak veel uitzoekwerk.
Afdelingen kijken mee, ieder vanuit een eigen opdracht.
Belangen botsen.
Eén beweging buiten vraagt af en toe eerst tien stappen binnen.
Terwijl het probleem buiten nog steeds niet opgelost is.
Voor inwoners voelt dat als stilstand.
Voor de organisatie voelt het als druk.
Hierdoor ontstaan er haarscheurtjes in het vertrouwen.
Daar ligt mijn rol als projectmanager.
Niet door de druk te negeren.
Niet door kritiek persoonlijk te maken.
Maar door de verbinding tussen binnen en buiten open te houden.
Ik breng de urgentie van buiten naar binnen.
Zodat de organisatie voelt wat er op het spel staat en in beweging komt.
En ik breng de binnenwereld naar buiten.
Door helder te delen welke stappen we doorlopen, waar vertraging zit en welke keuzes gemaakt moeten worden.
Want voortgang zit niet alleen in een besluit.
Voortgang zit ook in zichtbaar maken wat er achter de schermen gebeurt.
Als je tempoverschillen erkent en bespreekbaar maakt, haal je de druk van de relatie.
Dan ontstaat er weer ruimte voor vertrouwen, samenwerking en beweging.
Meer lezen?
Wil je meer van dit soort artikelen lezen? Onder blog staan al mijn artikelen. Of je kan je gegevens hieronder achterlaten, dan stuur ik je eens per 2 tot 4 weken een update met daarin mijn nieuwste blogartikelen. Voel je vrij om mijn updates eens uit te proberen (je hebt je namelijk zo weer afgemeld).
Recente reacties