Ik hou van ingewikkelde projecten.
Van projecten waarin iets op het spel staat. Waar ik mijn tanden in zet, nieuwe dingen leer en samen met anderen resultaten bereik.
Daar krijg ik energie van.
Maar dit werk vraagt ook veel van me.
Ik ervaar mentale druk, ben bang om te falen of baal omdat iets niet lukt.
Die prijs accepteer ik.
Daartegenover staan namelijk groei, avontuur en vooral veel voldoening.
Alleen zit er wel een grens aan.
Soms ben ik vooral bezig met achter mensen aanzitten, zodat ze hun afspraken nakomen. Problemen oplossen die anderen laten liggen. Of zorgen dat dingen tóch gebeuren, terwijl de verantwoordelijkheid ergens anders ligt.
Dan heb ik als projectmanager iets te doen.
Het is mijn verantwoordelijkheid om dit op tafel te leggen. Om mensen aan te spreken op hun afspraken. Om met het team te onderzoeken waarom dingen niet gebeuren en wat er nodig is om dat te veranderen.
Ook als die gesprekken ongemakkelijk zijn.
Dat hoort bij mijn vak.
Maar ik kan niet alles veranderen.
Als ik het bespreekbaar heb gemaakt, mensen heb aangesproken en er niets verandert, kan ik blijven trekken en compenseren.
Dan betaal ik de prijs voor verantwoordelijkheid die niet van mij is.
Als mijn werk zwaar voelt, stel ik mijzelf daarom de volgende vraag:
Betaal ik de prijs voor het werk dat ik zelf heb gekozen?
Of betaal ik de prijs omdat anderen hun verantwoordelijkheid niet nemen?
Met het eerste kan ik leven.
Met het tweede niet eindeloos.
Ik hou te veel van mijn vak om mezelf eraan uit te putten.
Meer lezen?
Wil je meer van dit soort artikelen lezen? Onder blog staan al mijn artikelen. Of je kan je gegevens hieronder achterlaten, dan stuur ik je eens per 2 tot 4 weken een update met daarin mijn nieuwste blogartikelen. Voel je vrij om mijn updates eens uit te proberen (je hebt je namelijk zo weer afgemeld).
Recente reacties